27 Mayıs 2013 Pazartesi

İnsanın Annesini Babasını Ağırlaması Bir Başka Oluyormuş

Merhaba kandil simitlerim. Uzun zamandır (10 gün) annemle babam bizdeydi. 10 gün çabuk geçti, geldikleri daha dün gibi. Şimdiye kadar yazdıklarımı okuyanlar bilir, teyzeyle falan anne yokluğunu kısmen hallediyordum ama baba figürünün eksikliğini hissettiğimden yakınırdım hep. Onu 10 günlük de olsa doldurduk. Baba ya bu. Sabahları kahvesi eşliğinde Sözcü okuyacak, geceleri sen internete bağlı olduğun halde modemi çat diye kapayacak, üşenip kapağını indirdiğin bilgisayarı üşenmeden açıp kapatacak, BU ODANIN HALİ NE diye koltuktaki iki dona atlete sinirlenecek ve en önemlisi de akşamın BEŞİNDE nerde kaldın diye arayıp dürtecek. Rahatlığa fazla alıştığım, eve girip çıkmak için kimseye hesap vermediğim için biraz bocaladım ama özlemişim babamın bu orijinal hareketlerini ya.

Ben ki 3 yıldır otogarlarda, hava alanlarında ömrümü çürütmüş insanım, ilk defa onları yolcu ettikten sonra bu kadar üzüldüm. Vedalaşma konusunda uzmanlaştığımı düşünürdüm ama öyle değilmiş o işler ya. Yolculama da ne yolculama ama, bütün sülale toplandı annemler gidiyor diye. Sanki asker uğurluyoruz görmeniz lazım bi kalabalık bi kalabalık. Davulcu zurnacı çağırmadığıma pişman oldum...

Bir de her vedalaşmada aklımdan geçen şeyler hep aynı. 3 yılı öyle böyle geçirdik ama sıçtımın okulunun daha öbür yarısı duruyor. Yani hayat hep böyle git gelle geçecek gibi geliyor. Ama okulu bitirince evime dönmek en büyük isteğim. Hayatımı doğup büyüdüğüm yerde kazanacağıma adım gibi eminim. Memleket hasreti çok başka bişey a dostlar.

Neyse ki 20'sinde benim okul bitiyor da gidicem evime inşallah. Annemlerin kafası rahattı yani nasılsa gelicem diye. Ama ev bir anda tenhalaşınca neye uğradığımı şaşırdım ya. Balkona çıkıyorum, üstümden hırka olmasına rağmen ikinci hırkayı giymem için dürten annem yok. ANAAM ANAAM, GARİİİBAAANAAM !1!!1!!

Tabii getirileri de oldukça fazlaydı. Eve geliyosun, mis gibi anne yemeği, alllaah. Annemler burda diye her sabah kaşarlıyı kıymalıyı yaptırıp kapıya dayanan akrabalar... Ev Oruç Baba Türbesi'ne dönse de sırf pideler için hepsini sineye çektim... Ama okulum olduğu için fazla birlikte olamadık haliyle. Hep birlikte sofraya ancak 2 kere oturabildik maalesef.

Yalnız annemi de babamı da, çalıştığı için gelemeyen ablamı da çok seviyorum be. Allah onları başımdan eksik etmesin. Ben ayrı eve çıkıcam yeaa diye saçmaladığınızı duymayayım, iki saat önce arabaya bindirmesine rağmen şu an deli gibi özleyen bu garip bılogıriyenizi kırmayın, hemen şimdi gidin annenize babanıza kocaman sarılın!

2 yorum:

  1. bende o ayrı eve çıkcam ben ya diyenlerdenim ama şimdi mı acaba dedim resmen.

    YanıtlaSil
  2. 6 sene Ankara'da tek yaşadım.Gitmeden önce asla memleketime dönmem dedim ve memleketimde Samsun bu arada:) Geldiğimin 2. haftasında başladım mızmızlanmaya. Bittiği gibi koşa koşa döndüm Samsun'a. Daha dersem tek başka şehirde yaşicam diye dilimi eşşek arıları toptan soksun da diyemiyim diyorum.

    YanıtlaSil

Hay ağzına sağlık dedi ve ekledi;