15 Ekim 2011 Cumartesi

Ansızın Çıkıp Geldi, Keşke Gelmeseydi

İnsanın kafasını bir anda alt üst eden her zaman eski sevgili değildir. Daha doğrusu değilmiş, ben de yeni öğrendim. Eski bir dostun da bir anda ortaya çıkıp kafanı allak bullak edebiliyormuş.

Günlerden salı. Okul yok. Kahveyi koydum, ders bakıyorum ufak ufak. Ama yavaş. Güneş'in doğma hızına eşitledim kendimi, usulca yükseliyorum. Saatler geçmiş ama ben sadece 3 sayfa okumuşum meğersem.

Açayım maillerime bakayım bari diyorum. Kabulleniyorum artık, çalışmaktan sıkıldım. Dikkati toplayamadık yine gördün mü..

Zaman yine suya özeniyor. Akıp gitmek istiyor. Ama bense onun yanında bir zeytinyağı gibiyim. Daha koyu, daha aheste. O kadar hızlı ilerlemeye gücüm yok.

Maillerin arasında gözüme çarpan bir tane var. O'ndan. O derken eski bir aşktan bahsetmeyi isterdi gönül, ama eski dostlar da O olabiliyormuş. Tabii ki giderken inciten, kıran dostlar. Zaten öyle olmasalar eski olmazlardı, yanımda olurlardı.

Bütün geçmiş geliyor gözümün önüne. Ölürken gözümün önünden geçecek film şeridinden bir fragman sanki. Birlikte geçen günler, geceleri edilen sohbetler. Paylaşılanlar. En yakın dostlarından biri zannederken meğersem ne kadar aptalmışım diyorum şimdi. Nasıl biri olduğunu görememişim, nasıl da körmüşüm?

Atışmaya başlıyoruz yine. Attığım her mailden sonra kalbim çarpmaya başlıyor. İnsan sadece aşıkken böyle hisseder sanırdım, değilmiş. Gelecek cevabı merak etmekten hiçbir şey düşünememek.. Yanı başımda yangın çıksa umrumda olmayacak, aklım anılarda, gözüm gelen kutusunda, elim yüreğimde.

Her gelen mesajı açarken acaba sitem mi etmiş, alttan mı almış düşüncesi. O lanet dilemma. Sonra daha da beteri; bana yaptıklarından ötürü sitem mi etsem, gurur mu yapsam? Yoksa ''o da bir insan, o bir dost, konuş gitsin, eskiyi unut!'' düşüncesi mi? İkincisi daha insancıl ama o zamanında böyle düşünmemişti? O senin insan olduğunu unutup ağzına geleni söylemişti. O yüzden 1.ye dönüş. İnsanoğlu bu, gururu elden bırakmaz.

Ders çalışırken şıp diye geçen 3-4 saat, şimdi hızını 5'e katladı sanki. Kahvem soğumuş, televizyonda en son Seda Sayan vardı, şimdi akşam kuşağı başlamış. Kahvaltıyı bitiremeden, annem gelip soruyor akşama ne yemek yapayım diye. Çalıştıklarım kafamdan uçmuş gitmiş.

Karşılıklı sitem ederek bir yere de varamadık. 2 yıldır onsuzdum, şimdi gerek yok tekrar fazladan çıkıp gelen bir dosta. Etrafımda olanlar bana yeter, o olmasa da olur diyorum kendi kendime. Mailleri siliyorum, gelecek mailleri engelliyorum. Öyle bir umrumda ki değil ne yazacağı.. Çünkü o artık yok. Ve olmayacak. Sanki bir ruhtu, uğradı bir kaç saatliğine. Anılarımı geri getirdi. Özellikle kötü olanları, ağlatanları. Ve geldiği gibi uçup gitti. Ama bütün günümü benden çaldı, yani kaybeden yine benim..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Hay ağzına sağlık dedi ve ekledi;